selamigde

Merhaba. Size yaklaşık 2 yıl süren hikayemden kısacık bahsetmek istiyorum. Bu yazımı şu an da korku ve tedirginlikle okuyan hemcinslerime, vajinismusu yenmiş biri olarak sesleniyorum. Ben de yaklaşık 2 sene önce aynı korkular ve tükenmişlikler ile Dilek hocama gelen mektupları okumaktaydım. Hayatının her anında obsesif/kompulsif bozukluğu (endişe ve takıntı) ile boğuşan ben, mükemmel bir balayı geçireceğimi düşünürken vajinismus sürprizi ile karşılaştım. Bu yaşadığımın benim her zamanki abartılı ve yanlış düşüncelerimden, endişelerimden kaynaklandığını düşünüp, her seferinde daha büyük beklentilerle yatağa girdim. Ancak ben kendimi nasıl teselli edersem edeyim, ne kadar sakin kalırsam kalayım bir türlü olmuyordu. Bu durum beni giderek duygusal bir boşluğa sürükledi. Herkesin yaptığını yapamıyordum üstelik tek sebebi de BENDİM. Yani o zamanlar böyle düşünüp günlerimi kendime zehrediyordum. Buna bir dur demenin vakti gelmişti ve araştırmalarıma başladım. Araştırmalarım nihayetinde canım Dilek hocam ile evlendikten üç ay sonra yani 2018 Kasım ayında tedaviye başladım. İlk iki seansımız daha önce hiç öğrenme fırsatı bulamadığımız “Güzel Sevişme Sanatı”nı öğrenerek, keyifle ve vajinismusun adını dahi anmadan geçti. Ancak ben harika geçen seansların arka planında o kadar korkuyordum o kadar korkuyordum ki son seansa geldiğimizde, aylardır üzerimde biriken baskılar ile bir anda yüzleşmekten korktum ve kaçtım… Evet her şeyin biteceği o seanstan kaçtım ve tedaviyi yarım bıraktım… HAYATIMIN EN APTALCA KARARIYDI. Bu karardan sonra evliliğim hiç tahmin etmediğim yerlere geldi… Eşimi hayal kırıklığına uğrattığım düşüncesi yetmezmiş gibi, aklımdan geçen tek şey “Artık tamam, benden hiçbir şey olmayacak. Buraya kadardı. Tedaviye bile devam edemedim. Ben bittim!” di… Kendimi bir kadın olarak görmediğim için evim ve işimle ilgilenmeyi bıraktım, eşimden tamamen uzaklaştım. Hiçbir şey yapmıyor, kimseyle konuşmuyordum. Nihayetinde doğanın temel bir kanunu vardı ve ben bunu bile becermekten acizdim… Artık yapmam gereken tek bir şey vardı. O da eşimi benim gibi bir zavallıdan kurtarmak ve “normal” biriyle tanışıp mutluluğuna izin vermekti. BOŞANMA KARARI ALDIM. Hayatımın en karanlık en karmaşık günleriydi… Eşim bir an olsun beni bırakmak istemiyordu ve ben giderek kendimi suçluyordum. Bu hengâme arasında Dilek hocamdan can yeleği gibi bir mesaj aldım. Mesajında uzun zamandır görüşmediğimizi, nasıl olduğumuzu soruyordu. Bu mesajdan sonra çok düşündüm… Kendimi nasıl bir girdaba soktuğumu fark edince yeniden harekete geçtik ve tedaviye devam edip evliliğimize bir şans daha vermeye karar verdik… Ve 2018 Kasımında çıktığım kapıdan, 2020 Haziranında yeniden girdim.

Her şey yarım saat içinde gerçekleşti. Daha önceki seanslarda öğrendiğim her şeyi unuttum sanıyordum. Meğer aklımdakiler sadece benim hazır olduğum anı bekliyormuş… Hayatımı kararttığını, mahvettiğini düşündüğüm vajinismusu 10 dakika içinde yendim! Mübalağa yapmıyorum. O kadar hızlı ve kendimden hiç beklenmedik bir şekilde gerçekleşti ki defalarca NASIL YANİ! BİTTİ Mİ! İÇİMDE Mİ! diye sordum… Bu kadar kolay ve acısız olduğuna hala ama hala inanamıyorum. Boşanmayı dahi göze aldığım, bir vajinam olduğunu bile unutmaya çalıştığım o acılı zamanlardan sadece 10 dakika içinde mi kurtuldum!! DALGA MI GEÇİYORSUNUZ? Diye sayıkladığımı hatırlayınca hala gülüyorum 😊 Her şey benim bilinçaltımın bana bir oyunuymuş. Aslında orada korktuğum gibi bir bilinmezlik, acı veya DUVAR yokmuş!! Muayene sonrası evimize gelip eşimle denediğimizde yine zihnimin bana oyun oynayacağını düşünüp YA ŞİMDİ OLMAZSA diye tedirgin olmuştum. İçimden bir ses “bu kadar kolay olamaz saçmalama, kesin şimdi olmayacak, acıyacak ve yine kendimi kasacağım” derken eşimin gülümsemesi ile karşılaştım!!! Olmuştu! Hem de ben zihnimde bambaşka senaryolar canlandırdığım sırada, bu vajinal girişin ayırdına dahi varmamıştım!! İşte bu kadarmış! Hiçbir şey yokmuş! Size söyleyeceğim tek şey lütfen ama lütfen kaçmayın! Eğer kendimi korkularıma teslim etmeseydim unca acıyı yaşayıp hayatımı karartmadan 10 dakika içinde bundan kurtulacakmışım… NE BÜYÜK YANILGIDAYMIŞIM! Aklınızdan geçen düşüncelerin doğruluğuna inanmayın! Çünkü hiçbiri GERÇEK DEĞİL! O hissettiğiniz acı gerçek değil, vajinanızın girişinde aşılmaz bir duvar YOK! Müthiş bir acı YOK! Tehlike YOK! O yatağa girdiğinizde aklınıza üşüşen o korkunç senaryoları elinizin tersiyle itin! Bu bir mucize değil! Bu bir rüyadan uyanmak. Vajinismus, uyanmaktan korktuğumuz bir rüya… Bu rüyanın bitmesi için yapmanız gereken tek şey gözünüzü açmak… Sonrası müthiş bir ferahlık… Dilerim bu rüyaya sarılmak yerine, uyanmak için gözlerinizi açmaya çabalarsınız… 😊 Unutmayın ki bunu başardığınız da ağzınızdan acı veya korku sözcükleri değil kısacık bir BU KADAR MI? Çıkacak… Ya da benim gibi başardığınıza inanamayıp “Fotoğrafını çekin, dalga geçiyorsunuz benimle!” diyeceksiniz 😊

K.B.K.

Çevremden duyduğum saçma sapan efsaneler yüzünden cinsel ilişki aklıma geldiğinde içimi korku sarıyordu. Yapamam herhalde diyordum. Hatta evlenmeyi bile düşünmüyordum bu yüzden. Sonra eşimle tanıştık. Birbirimizi çok sevdik. Evlenmeye karar verdik. İçimde yine o korku vardı ama eşime olan sevgim sayesinde aşabileceğimi düşünüyordum. En mutlu günümün; düğünümün bile tadına varamadım içimdeki korku yüzünden. Ve o gece geldi. Yorgunluğu bahane etti içimdeki korku. Ertesi gün balayına gittik. Yine korkuyordum. Korkudan ağlıyordum her seferinde. Kasılma aşamasına bile gelemiyordum. Ertesi gün ertesi gün derken sonra denemeyi bile bıraktık. Eşim bana karşı çok anlayışlı ve sabırlıydı bu süreçte. Çok mutluyduk ama hep bir eksik vardı. İçimde hep bir boşluk vardı. İnsanlar gebelik var mı diye sorarken yerin dibine girmek istiyordum. Evliliğimizin üzerinden yedi ay geçmesine rağmen ben daha ilişkiyi bile başaramamıştım. Kendimi çok eksik görüyordum. Çocuklu insanları gördüğümde hüznüm daha çok artıyordu. Herkesin yaptığı şeyi ben yapamıyordum. Hayatta birçok şeyi başarmıştım ama bunu başaramıyordum. Vajinusmus olduğuma karar verdim en sonunda ve tedavi olmak istiyordum. Ancak imkanları kısıtlı bir şehirde yaşadığım için ve işlerimiz yüzünden şehir dışına da çıkamadığımız için bir uzmanla görüşemiyordum. Sonra internetten araştırmaya başladım ve Dilek Hanıma rastladım. Önceki hastalarının mektuplarını okudum. Öyle güzel şeyler yazmışlardı ki… Aylar sonra yıllar sonra başarmış mutluluklarını paylaşıyorlardı. Bir yanım umut dolarken diğer yanım daha çok hüzünlendi. Bugüne kadar hep tedavi olurum başarırım diyordum. Ya şimdi tedaviden sonra başaramazsam? Hiçbir umudum kalmazdı o zaman.

Sonra kendimi ikna ettim ve eşimle birlikte Dilek Hanımla online görüşmelere başladık. İnanın ilk seansta içimdeki korkularla gerçekler birleştiğinde mide bulantısı olarak tepki vermeye başladı vücudum. Sürekli lavoboya gitmek zorunda kalıyordum. Dilek Hanım pamuk gibi kalbiyle bulantımın geçmesini bekledi sabırla, şevkatle. Dilek Hanım bir doktordan çok daha fazlasıdır. Ne demek istediğimi sadece onunla tanışanlar anlayabilir.
Diğer seanslarda bu sorunumu da atlatmıştım. Her seansta bambaşka biri oluyordum. Korkularım sıyrılıp gidiyordu sanki. Çok şükür ki beş seans sonra sorunumuzu çözdük. O kadar mutluyuz ki… Yıllarca kafanızda büyüttüğünüz, yapamayacağınızı sandığınız o şeyi başarınca mutluluktan ağlıyorsunuz oldu mu yani sonunda diyerek, inanamayarak. Zaten çok mutluyduk ama şimdi evliliğimiz tamamıyla anlam buldu.
İnanın korkulacak hiçbir şey yokmuş. Zaten buna uygun olarak yaratılmışız. Maalesef çevremiz bunu kafamızda saçma sapan sorunlar haline getirmemize sebep oluyor. Çocukluğumuzdan itibaren korkular aşılıyorlar bize.

Kendinize inanın, ertelemeyin, korkularınızın üzerine gidin ve Dilek Hanım ile görüşün. Benden öncekiler bana umut oldu, umarım ben de benden sonrakilere umut olurum.

K.I.

Ben baba tarafımda tek kız çocuktum. Dedem ve amcam hep bir kız çocukları olsun istermiş. Bu sebeple sevgi dolu bir çocukluk geçirdim. Ama bunun yanı sıra bir o kadar da kurallı-yasaklı bir çocukluk. ‘Sokağa çıkma kızım, erkeklerle sakın oynama kızım, etek yerine pantolon giy kızım, şunun kızı şunu yapmış sen asla yapmazsın kızım, üniversiteyi bu şehirde oku biz sana güveniyoruz ama ortam kötü kızım, ayıp kızım, günah kızım…’ gibi cümleler beni hiç rahatsız etmezdi. Bunlara uymak zorunda hissederdim kendimi. Tabii tüm bu yasak ve kuralların bilinç altıma nasıl yer edeceğini bilemeden…

Eşimle 8 yıllık bir birliktelik sonucu evlendik. Çok uyumlu, eğlenceli, aşk dolu bir çift olduğumuz için ilk ilişki korkusu aklımızın ucundan bile geçmezdi. Hayalimizde ki düğünün ardından o günün yorgunluğuyla ilk gece denemedik. Ertesi gün ilk deneme ve sonuç hüsran. ‘Nasıl ya, nasıl olmaz ki? Yorgunluktandır, tekrar deneyelim bu defa olacak, olmalı’ diye diye hüsranla ve giderek artan korkuyla geçen ilk bir hafta sonunda öğrendik vajinismus gerçeğini. Sonrasında ise bunu çözebiliriz diyerek ara ara deneme yaparak ve her deneme sonrası umutsuzluğumuz artarak bir buçuk yıl geçirdik. Eşim çok anlayışlı asla bu durumu sorun etmeyen birisiydi. Ama onun baba olma isteğine kayıtsız kalmak beni çok üzüyordu. Eş olmak, anne olmak istiyordum. Okul öncesi öğretmeni olmak daha da kamçılıyordu bu isteğimi. Çözmeliydik artık ve bu yükten kurtulmalıydık. Vee sonunda Dilek Hanım’ı bulduk. Ahh Dilek Hanım, kahramanımız. Online görüşme yapacak olmak, yüzyüze etkileşim olmadan bir buçuk yıldır süren bu büyük sorunum nasıl çözülecekti? Kafamda bu sorularla ilk görüşmede tek sorum ‘kesin çözer miyiz’ oldu. Dilek hanım korkularıma sorularıma sabırla güler yüzlü yanıtlar vererek sürdürdü tüm süreci. Biz ona sonsuz güvendik ve bol kahkahalı, bir o kadar da öğretici 4 seans sonrası bu kabustan uyandık. Nasıl yani oldu mu diye hüngür hüngür ağlayarak, gece boyu mutluluktan kahkaha atarak karşıladık yeni başlangıcımızı. Bu kadar kolay mıymış evet bu kadar kolaydı Dilek Hanım sayesinde. Lütfen ertelemeyin. Sırtınızdaki o yükü atmakla bırakmıyor Dilek Hanım. Doğru ilişkiyi, anne baba olmanın hassas noktalarını, hayatınıza anlam katacak minik dokunuşları da öğretiyor. Bilinçaltınızda -ki hayallerinize ket vuran geçmişten kurtulmanın vakti gelmedi mi? Bence sıra sende, ben yaptıysam sen de yaparsın.

S.İ.

Merhabalar,
Eşimle 3 senelik birliktelikten sonra evlendik. Çok güzel giden bir beraberliğin ardından, hatta sevişmelerimizi en doruklarda yaşarken, bizi çok güzel bir evliliğin beklediğini düşünüyorduk. Tamamıyle birlikte olmayı evliliğe bırakmıştık bizim için evlilik daha özel ve güzel olsun diye. Ama taaaa kiii ilk gecemize kadar 🙂

Evet şimdi gülüyorum o zamanlar hiç böyle gülemiyordum. İnanılmaz zoruma gidiyordu. Senelerimi eğitime vermiş, sosyal çevremde çok aktif, sevilen ve sayılan bir kadındım. ” Bilgisayar mühendisi olmuşsun ama kadın olamamışsın!!! ” diye kendime hep kızdım hep isyan ettim. Psikolojim çok bozuktu ölmek bile istediğim anlarım oldu. Kimseyle görüşmedim kimseye anlatamadım. Kızlık zarımla alakalı bir sorun vardı kesin?! İki kez doktora gittim ilkinde inanılmaz onurum zedelendi  -bu evliliğim 1.ayıydı-  aslında şimdi dönüp baktığımda böyle hissetmem normalmiş ne doktor zannettiklerimiz varmış meğer! Bu yaşadığım talihsiz olaydan sonra hiç doktora bile gitmek istemedim ama olmuyordu işte!! 2. Doktorum evliliğimin 7. Ayıydı, kızlık zarımda problem yoktu, fakat bana kızlık zarı açma ameliyatı teklif etti. “Yahu madem kızlık zarım mükemmel, sorunsuz ne ameliyatı be doktorcuğum” diyesin geliyor diyemiyorsun çünkü sen bir şeyden anlamayan bir kadınsın, özgüvensiz, yitik…

Sakın bir gün dahi zamanını kaybetme inan bunun için mi bu kadar bekledim diyeceksin!

Bu iş böyle olmayacaktı oturdum, araştırdım neyim vardı ya benim? Ahaaa nur topu gibi vajinismusum vardı. Üzülmenin alemi ne canım dedim kendi kendime, he tabii bu arada olmuşum 1,5 senelik evli :/  İşte o an karşıma Dilek hanım çıktı. Allah bin kez razı olsun ondan hem dünyalar tatlısı hemde işinin ehli. Böyle güzel kalpli insanlar hep olsundu, çok şükür tam 3 seansta gözlerimizi mutluluğa açtık. Eşimle kötü günleri geride bırakmıştık biliyorum inanması çok güç, ilk denememizde oturduk ağladık (şaka gibi!!). Çok şükür şu anda inanılmaz güzel giden bir evliliğimiz var sevgili Dilek hanımın hakkını nasıl öderiz bilmiyorum. İnanın ben de sizin gibi çok zor günler yaşadım, biliyorum bu hastalık öyle bir şey ki para pul hiçbir şey önemli gelmiyor insana. Resmen hayatımız değişti. Şimdi çocuk hayalleri kuruyoruz hatta bu ay güzel haberi almak için sabırsızlanıyoruz, umuyorum bu yolda  da Dilek hanım elimi hiç bırakmaz.. Sakın bir gün dahi zamanını kaybetme inan bunun için mi bu kadar bekledim diyeceksin! Kendinize bu kötülüğü bir gün bile yapmayın. Dünyanın en basit ve en zevkli şeyi öyle olmasa herkes yapmazdı değil mi?:) sende yapabilirsin! Ben şuan dünyanın en mutlu insanıyım canım Dilek hanım:)

T.G

Hayatımdaki başarılara bir yenisini daha ekledim.

Eşimle üniversite ikinci sınıfta tanıştık. Sevgililik dönemimiz dört sene sürdü. Bir yıl içinde de nişan , düğün derken kendimizi balayı otelinde bulduk. Herşey ilk geceye kadar çok güzeldi. Cinsellik konusunda eşim ve ben deneyimsiz olunca saçma sapan bir sürü olumsuzluklar yaşadık. Eşimle benim özgüvenimiz yerle bir olmuştu. Sürekli olacak umuduyla aradan üç sene geçti. Ben artık umutsuzluğa iyice kapılmıştım. Eşim daha da özgüvenini kaybetmesin diye ona karşı sürekli kendimi suçluyordum.

Herşey benim vajinismusum yüzünden diyordum. Kendini suçlu , yarım hissetmeler… Üç sene içinde de bunun için çok mücadele verdim. Ücra bir köşede yaşayınca elindeki imkanlarda sınırlı oluyor. Yaşadığım yerin yakınlarında bir doktor buldum. Hayatımda hiç ameliyat olmamama rağmen ve çok korktuğum halde kızlık zarı operasyonu geçirdim. Doktorum bunun kesin çözüm olacağını söylemişti. Ama yine hayal kırıklığı yaşamıştım. Bundan sonra kimseye hiçbir doktora güvenemem diyordum. Tabiki bu durumu da  kimseye anlatamıyorsun. Kimseden yardım isteyemiyorsun. Bir de üç sene içinde senden sonra evlenenler çocuk sahibi olunca artık yeter diyorsun. Bir de çocuk için çevreden baskı görünce umutsuzluğumu bir kenara bıraktım ve tekrar araştırmaya başladım. Bu süreçte eşim bana hep destek oldu. Ara sıra bana kızsada , küssede biz hep bir şeylerin üstesinden gelmeyi başardık. Bu onu kabullenmişti ama ben bir türlü kabullenmek istemiyordum. Bir sene önce gücümü toplayıp ablama durumu anlatmıştım. İstanbul ‘ da ablamın çok beğendiği tavsiye ettiği bir doktor vardı.

Vajinismus için tedaviye gitmiştim ama para konusunda biraz fazla geldiği için tedavi olmamıştım. Daha sonraları o kadar çok pişman oluyorsun ki. Çünkü hiçbir mutluluk para ile ölçülmüyor. Bir sene yine olmayınca artık bana İstanbul yolu gözüktü dedim çünkü o gittiğim doktor da diğer doktorlardan farklı olarak içtenlik , samimiyet görmüştüm. Bir de seni o kadar iyi anlıyor ki duygularını içinde hissediyor zannediyorsun. Bir ay önce umutlarımı elime alarak o doktorun yani Dilek hanımın yanına gittim.

Üç seansta cinsellik konusunda çok bilgi edindim. Bunun yanında beni o kadar rahatlattı ki anlatamam. Duygularıma tercüman oldu. Ve son seansta yapabildiğimi gördüm. Benim üç senedir bu kadar gözümde büyüttüğüm ‘Bu muydu?’ dedim. Özgüvenimi ve kadınlığımı kazanmama çok yardımcı oldu. Şimdi hayatımda herşey yolunda ve çok mutluyum. Evliliğimin her yönüyle tadını çıkarıyorum. Benim böyle olmamı sağlayan canım doktoruma Dilek hanıma sonsuz teşekkürler. Dilek hanım için ne söylesem az kalır. Benim gibi yapmayın. Hiç vakit kaybetmeden doğru kişiye gidin tedavi olun. Evliliğinizi bunun için asla ve asla yıpratmayın.